บทกวีคืออะไร

(มี)ชายคนหนึ่งก้าวพ้นสุขาสาธารณะ  เขาเงยหน้ามองฟ้า
แดดสีนำ้เงินฉายฉาบทาทั่ว  เขาจึงใช้สองมือฉีกมุมปาก--
ยิ้ม  เดินตรงไปป้ายรถเมล์   และนั่งลงบนแท่งปูน  และยิ้ม
ด้วยการฉีก--  มองเกาะกลางถนนมีแท่งปูนสูงท่วมหัว  เขา
ไม่รู้ว่าใครสร้าง  และสร้างไว้ทำไม--  ช่างมัน,  เขาคิดและ
ยิ้ม(อีก) --  ฝนผุดทีละเม็ดจากพื้น  เขาเปียก  คนยืนก็เปียก,
เห็นหมากำลังวิ่งเล่นบนถนน  เขาอยากด่ามัน  แต่ไม่รู้จะด่า
มันว่าอย่างไร  เขาจึงเงียบ...  และเขาเริ่มคิดจะทำอะไรบาง
อย่าง  เขาเดินเข้าหาคน  และถาม  "คุณครับ  บทกวีคือ
อะไร"  าชยคนถูกถามเงียบ  มองหน้าเขา  และยิ้ม  เลือด
โกรกไหลออกปาก  แต่ชายคนนั้นก็อุตส่าห์ตอบว่า  "บท
กวีคือความงาม"  "ขอบคุณ"  ชายคนนั้นเดินจากไป  เยี่ยว
ไหลเป็นทางจากเป้ากางเกง  เขาปิดปากหัวเราะคนเดียว
และเมื่อรู้สึกตัว  เขาจึงถามคนอื่นต่อ  "คุณครับ  บทกวีคือ
อะไร"  ผู้หญิงคนนั้นยืนนิ่ง  และยิ้มให้ตัวเอง  "บทกวีคือ
ความเจ็บปวด  คือความรัก  คือชีวิต"  "ขอบคุณครับ"  ผู้
หญิงคนนั้นหายตัวไป  เขากลับไปนั่งที่เดิม  จุดบุหรี่สูบ
ควันจับตัวเป็นก้อนตกลงพื้นจนปูนร้าว  "คุณครับ  บท
กวีคืออะไร"  เขาถามคนข้างๆ  ป้าคนนั้นมองหน้าเขา
พร้อมกับตบหน้าเขาเต็มแรง  "ไม่ทำมาหากินหรือไงไอ้
เด็กเหี้ย"  ป้าตอบและลุกจากไป  โลงของแกรอที่ริมทาง
เท้า  เพลงแห่ศพบรรเลง  แต่ไม่มีใครสนใจ  เขาจึงไม่
สน--  ผมเดินออกจากสุขาสาธารณะ  มองพระอาทิตย์สี
เลือด  กลิ่นเหม็นห้องนำ้ติดจมูก  อนุสาวรีย์กลางถนนเป็น
แท่งปูนสี่แท่ง  หมาขี้เรื้อนนอนเต็มทั่ว  กอดกับคนหูหนวก
ตาบอด  ปากเบี้ยว  แขนกุด  ขาขาด  ทั้งสองหลับสบาย
เดินไปนั่งที่ป้ายรถเมล์  พบชายคนหนึ่งนั่งสูบบุหรี่   นัยน์
ตาขุ่นมัว-ว่างเปล่า  เสื้อผ้าไม่ใส่  ผมทำท่าจะลุก  ทว่าสาย
เกินไป  เขาหันมา  "คุณครับ  บทกวีคืออะไร"  ผมมองเขา
ตั้งแต่หัวจรดตีน  แล้วเลยไปที่ถนน   รถยนต์กำลังวิ่งขึ้น
ฟ้า  พระอาทิตย์ทิ้งตัวเกลือกพื้น  หันมองเขา  "ไอ้เ-็ดแม่
มึง  ผมไม่ใช่ศาสดา  ผมตอบไม่ได้หรอกว่าบทกวีคืออะ
ไร  ทีหลังอย่ามาถามอะไรงั่งอย่างนี้อีก"  เขายิ้ม  และเดิน
ไปถามคนอื่นด้วยคำถามเดิม  รถเมล์มา  ผมกระโดดขึ้น
ทันที





ตีพิมพ์ในนิตยสารไรเตอร์กวีนิพนธ์  ลำดับ 3