วันศุกร์ที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

"Affection"

(แปลมั่ว) "Affection"
I know that you say I get mean when I'm drinking, But then again sometimes I get really sweet So what does it mean if I tell you to go fuck yourself Or if I say that you're beautiful to me
It's affection always, You're gonna see it someday My attention for you Even if it's not what you need Sometimes we talk all night long, we don't shut up & when it's late we'll say we're still wide awake so... We love to talk about how you'll come up to visit me & we'll rent a car & we'll drive upstate
It's affection always, You're gonna see it someday My attention's on you Even if it's not what you need
I think of you, I want you too, I'd fall for you
It's affection always...
ฉันเข้าใจที่คุณพูดนะ และกระจ่างแจ้งเมื่อตอนกำลังดื่มเหล้า แต่ แล้วต่อมา บางทีฉันกลับได้รับความหวานชื่น เออ มันจะมีความหมายไหม ถ้าฉันบอกให้คุณไปตายที่ไหนก็ไปเถิดนะ (แล้วมันจะมีความหมายไหม)ถ้าหากฉันบอกว่าคุณคือสิ่งสวยงามสำหรับฉัน
มันคือความหลงรัก มาโดยตลอด คุณจะเห็นมันในวันหนึ่ง ความเอาใจใส่ของฉัน ให้คุณ แม้มันอาจไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการ บางครั้งเราพูดคุย ตลอดค่ำคืนอันยาวนาน เราไม่เคยหุบปาก กระทั่งรุ่งสาง เราบอกตัวเองว่าเรายังถลึงตาตื่น เราชอบที่จะพูดถึง วิธีที่คุณมาหาฉัน และเราก็เช่ารถ เพื่อจะขับข้ามรัฐ
มันคือความหลงรัก มาโดยตลอด คุณจะเห็นมันในวันหนึ่ง ความเอาใจใส่ของฉัน ต่อคุณ แม้จะไม่ใช่สิ่งที่่คุณต้องการ
ฉันคิดถึงคุณ และฉันก็ต้องการคุณด้วย ฉันตกหลุมรักคุณ
ใช่ มันคือความหลงรัก มาโดยตลอด...

วันเสาร์ที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

แปลเพลง Ripple ของ Grateful Dead


http://song.thaiza.com/Ripple/12967-17-10-I/


ถ้าถ้อยคำของฉันไม่สุกปลั่งด้วยแสงทองของแดด
และทำนองเพลงของฉันถูกเล่นบนพิณที่สายหย่อน,
คุณจะได้ยินเสียงของฉันผ่านมาเป็นเพลงไหม,
คุณจะถือมันไว้ใกล้กับที่ที่คุณอยู่หรือเปล่า?

วาง-มือ-ฉันลง, ความคิดแตกพัง
บางทีพวกเขาก็ไม่ได้ร้องดีไปกว่านี้
ฉันไม่รู้หรอก, ไม่ได้สนใจอะไร
ปล่อยเพลงล่องลอยไปในอากาศ

คลื่นในนำ้ยังคงกระเพื่อม
แม้ไม่มีก้อนกรวดถูกโยนออกไป,
บางทีอาจเป็นลมพัด

ยื่นมืออกมาถ้าถ้วยของคุณว่างเปล่า
เมื่อถ้วยของคุณกลับเต็มอีกครั้ง,
ปล่อยให้รู้กันว่าที่แห่งนั้นมีนำ้พุ,
ซึ่งไม่ได้สร้างด้วยนำ้มือมนุษย์

นั่นคือเส้นทาง, ไม่ใช่ทางหลวงทั่วไป
ระหว่างรุ่งสางและความมืดของค่ำคืน,
และอาจเป็นเส้นทางที่ไม่มีใครปฏิบัติตาม,
เป็นเส้นทางย่างก้าวของคุณเพียงลำพัง

คลื่นในนำ้ยังคงไหวกระเพื่อม,
แม้ไม่มีก้อยกรวดถูกโยนลงไป,
บางทีอาจเป็นคลื่นจากลมพัดพา

แต่ถ้าคุณล้มคว่ำอยู่คนเดียว,
คุณจะยืนขึ้นโดยไม่มีใครชี้แนะไหม?
ถ้าฉันรู้จักหนทางนั้น  ฉันก็จะพาคุณกลับบ้าน

ดาดาดาดาดา...


วันพฤหัสบดีที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2559

บทกวีคืออะไร

(มี)ชายคนหนึ่งก้าวพ้นสุขาสาธารณะ  เขาเงยหน้ามองฟ้า
แดดสีนำ้เงินฉายฉาบทาทั่ว  เขาจึงใช้สองมือฉีกมุมปาก--
ยิ้ม  เดินตรงไปป้ายรถเมล์   และนั่งลงบนแท่งปูน  และยิ้ม
ด้วยการฉีก--  มองเกาะกลางถนนมีแท่งปูนสูงท่วมหัว  เขา
ไม่รู้ว่าใครสร้าง  และสร้างไว้ทำไม--  ช่างมัน,  เขาคิดและ
ยิ้ม(อีก) --  ฝนผุดทีละเม็ดจากพื้น  เขาเปียก  คนยืนก็เปียก,
เห็นหมากำลังวิ่งเล่นบนถนน  เขาอยากด่ามัน  แต่ไม่รู้จะด่า
มันว่าอย่างไร  เขาจึงเงียบ...  และเขาเริ่มคิดจะทำอะไรบาง
อย่าง  เขาเดินเข้าหาคน  และถาม  "คุณครับ  บทกวีคือ
อะไร"  าชยคนถูกถามเงียบ  มองหน้าเขา  และยิ้ม  เลือด
โกรกไหลออกปาก  แต่ชายคนนั้นก็อุตส่าห์ตอบว่า  "บท
กวีคือความงาม"  "ขอบคุณ"  ชายคนนั้นเดินจากไป  เยี่ยว
ไหลเป็นทางจากเป้ากางเกง  เขาปิดปากหัวเราะคนเดียว
และเมื่อรู้สึกตัว  เขาจึงถามคนอื่นต่อ  "คุณครับ  บทกวีคือ
อะไร"  ผู้หญิงคนนั้นยืนนิ่ง  และยิ้มให้ตัวเอง  "บทกวีคือ
ความเจ็บปวด  คือความรัก  คือชีวิต"  "ขอบคุณครับ"  ผู้
หญิงคนนั้นหายตัวไป  เขากลับไปนั่งที่เดิม  จุดบุหรี่สูบ
ควันจับตัวเป็นก้อนตกลงพื้นจนปูนร้าว  "คุณครับ  บท
กวีคืออะไร"  เขาถามคนข้างๆ  ป้าคนนั้นมองหน้าเขา
พร้อมกับตบหน้าเขาเต็มแรง  "ไม่ทำมาหากินหรือไงไอ้
เด็กเหี้ย"  ป้าตอบและลุกจากไป  โลงของแกรอที่ริมทาง
เท้า  เพลงแห่ศพบรรเลง  แต่ไม่มีใครสนใจ  เขาจึงไม่
สน--  ผมเดินออกจากสุขาสาธารณะ  มองพระอาทิตย์สี
เลือด  กลิ่นเหม็นห้องนำ้ติดจมูก  อนุสาวรีย์กลางถนนเป็น
แท่งปูนสี่แท่ง  หมาขี้เรื้อนนอนเต็มทั่ว  กอดกับคนหูหนวก
ตาบอด  ปากเบี้ยว  แขนกุด  ขาขาด  ทั้งสองหลับสบาย
เดินไปนั่งที่ป้ายรถเมล์  พบชายคนหนึ่งนั่งสูบบุหรี่   นัยน์
ตาขุ่นมัว-ว่างเปล่า  เสื้อผ้าไม่ใส่  ผมทำท่าจะลุก  ทว่าสาย
เกินไป  เขาหันมา  "คุณครับ  บทกวีคืออะไร"  ผมมองเขา
ตั้งแต่หัวจรดตีน  แล้วเลยไปที่ถนน   รถยนต์กำลังวิ่งขึ้น
ฟ้า  พระอาทิตย์ทิ้งตัวเกลือกพื้น  หันมองเขา  "ไอ้เ-็ดแม่
มึง  ผมไม่ใช่ศาสดา  ผมตอบไม่ได้หรอกว่าบทกวีคืออะ
ไร  ทีหลังอย่ามาถามอะไรงั่งอย่างนี้อีก"  เขายิ้ม  และเดิน
ไปถามคนอื่นด้วยคำถามเดิม  รถเมล์มา  ผมกระโดดขึ้น
ทันที





ตีพิมพ์ในนิตยสารไรเตอร์กวีนิพนธ์  ลำดับ 3